First day of school!

Eindelijk... Na maanden, wat zeg ik, jaren wachten, mag Jura dan eindelijk naar school! Als we nog in Nederland gewoond hadden, dan zou Jura al ruim een jaar op school zitten. Maar, nieuw land, nieuw systeem en dus moest Jura *eerst* naar preschool voor ze naar de *echte* school mocht.

Vorig jaar in september was ze erg blij om naar haar preschool te gaan. Echter, aan het eind van de eerste week bromde ze: "Mama, ik snap eigenlijk niet waarom ze het een school noemen, want ik heb nog geen een letter gezien!" Desalniettemin heeft ze genoten van haar tijd bij juf Kylie en Jia en ook veel geleerd. Het afscheid viel haar zwaar, want vooral juf Kylie heeft haar hart gestolen. Avond aan avond zat ze met een bedrukt snoetje op de bank, na weer vruchteloos te hebben geprobeerd de slaap te vatten. Ze zag er zoooo tegenop dat ze juf Kylie niet meer zou zien! Ik kon praten als Brugman, aangeven dat zij, net als haar vriendin Alanna, bij Nori storytime mee mocht doen als ze een dag vrij had van school. Dat ze juf Kylie zou zien bij het kerstfeest, etc. Maar ze kon pas rustig slapen toen ze *zelf* het volgende plan bedacht had: Als Kylie nou haar moeder zou worden, dan maakte het niet meer uit naar welke school ze zou gaan, want dan zou ze Kylie altijd zien als ze weer thuis kwam. Op mijn opmerking dat ik het niet zo leuk vond om haar niet meer te zien, rolde ze met haar ogen en zei: "Ja maar maham, jij hebt mij al VIJF jaar gehad...dan mag toch ook iemand anders wel eens een keer mijn moeder zijn?!"

Awel, aan het eind van het liedje woont Jura nog gewoon onder ons dak en is ze vol verwachting aan het nieuwe schooljaar begonnen. Sinds een jaar heeft de Vancouver School Board besloten om hele-dagen-kindergarten in te stellen. Alle kleuters op de publieke scholen gaan van 9 uur tot 15 uur naar school. Jura's school bestaat pas 1 jaar en huist momenteel in noodbouw op het terrein van een andere lagere school. Op de campus zijn ze een nieuw schoolgebouw aan het bouwen, maar dat is voorlopig nog niet klaar. En dus wordt Jura, hiep hiep hoera, vanaf aanstaande woensdag om half 9 opgehaald door de schoolbus en om half 4 weer thuisgebracht. U begrijpt, mijn "opvoeden-is-loslaten"-motto wordt tot het uiterste getest de komende week.

Naast de happening van het naar school gaan met de bus, is de lunch ook een grote uitdaging. Jura is een behoorlijke miesmuis wat eten betreft. Haar favoriete maal is een boterham met pindakaas en, vooruit, een appeltje...geschild en in partjes. Maar ja, als je een hele dag naar school gaat, dan moet je tussendoor wel wat eten. En gezien het feit dat de meeste scholen pindavrij zijn vanwege allergie gevaar, nu ja, het zal wat improvisatievermogen vergen om Jura weldoorvoed te houden deze winter.

Als extra hobbel, vraagt de school of we zoveel als mogelijk mee willen werken aan een "vuilnisvrije" lunch. Aan de ene kant om te voorkomen dat kinderen voornamelijk voorverpakte lunches meekrijgen. De supermarkten liggen hier vol met voorverpakte lunchbox koekjes, sandwich-stapelaars met slachtafvalworst en mierzoete vruchtenpurreecups. Een zelfgemaakte lunch is al gauw een stuk gezonder! Aan de andere kant probeert Vancouver een groene stad te zijn en de hoeveelheid afval te verminderen. Al verdenk ik de juffen er ook van dat ze, terecht, geen zin meer hebben om na afloop van de lunch een kwartier bezig te zijn om alle lege bakjes, sappakjes, boterhamzakjes en lege koekverpakkingen op te ruimen.

In theorie is dat natuurlijk zeer prijzenswaardig...maar in de praktijk zat ik voor de zomer met mijn handen in mijn haar! Ik zag Jura's juf al staan, een misprijzende frons op haar gezicht en in haar hand een verfrommeld zakje uit Jura's lunchtas. Gelukkig bracht mijn nieuwe status uitkomst! Nu ik mij officieel tot het gilde van thuisblijfmoeders (TBM-ers) mag rekenen, heb ik besloten zoveel mogelijk dingen NU te doen die bij bovengenoemde status horen. Ook dingen waarvan ik vroeger nooit gedacht had dat ik ze zou doen. Zo heb ik deze zomer een heusche tupperware-party georganiseerd. En man o man, wat hebben ze een leuke en handige lunch-oplossingen voor school. En wie weet, heeft Jura straks aan het eind van het schooljaar, met dank aan alle leuke bakjes, wel een veel gevarieerder dieet.

Goed, terug naar afgelopen woensdag. Kindergarten (en preschool) start met "gradual entry". Dit betekent dat de eerste dagen de kinderen maar een korte periode naar school gaan. Woensdag zou Jura voor het eerst een uurtje gaan. En dat zag er zo uit:

Normaal op de foto met je mooie eerste-schooldag-kleren kan natuurlijk niet ;-)

Op weg naar de bus, hand in hand met je kleine zus!

Rugzak, waar ga je met dat meisje naartoe?

Hoe dichterbij we komen, des te spannender wordt het!

Gelukkig zat haar beste vriendje in haar tas...

Tadaaaaaa! Een stralende Jura! Ze had het heel, heel leuk gehad, dat eerste uur

En kleine zus is heel benieuwd hoe grote zus het gehad heeft :-)

Camping 102; There is no such thing as a burned marshmallow

Whoei! Het is gelukt! Kampeerervaring 102 is een feit...en deze keer is het wel geslaagd.

De spelregels waren hetzelfde: Goed te bereiken met het openbaar vervoer en de kampeeruitrusting moet makkelijk te vervoeren zijn. Omdat we nu 4 dagen/3 nachten op pad zouden gaan, besloten we een koffer op wieltjes mee te nemen. Zo gingen we op zaterdagochtend op pad.

Op weg naar Vancouver Island. Op Vancouver Island zijn we al 1x eerder geweest en dat smaakte naar meer! Natuurlijk zorgde Jura ervoor dat Lollie niet kwijt raakte, op weg naar de veerboot.

Doordat je op een eiland bent, ben je meteen "los" van de stad...hoewel je daar als kampeerder natuurlijk sowieso niet over te klagen hebt. Desalniettemin, de overtocht maakt dat je in je reis wel meteen een rustmoment hebt.

Als extra vermaak, werd er op deze veerboot ook een informatieprogramma verzorgd. Op het zonnedek werd een korte voorstelling gegeven over hoe je moet reageren als je een cougar, wolf of beer tegenkomt. Natuurlijk hoorde bij de voorstelling een uiterst aanstekelijk liedje en Jura en Nori zongen uit volle borst mee! De voorstelling was een initiatief van een samenwerking tussen BC Ferries, de veerpontmaatschappij, en Nationale Parken Canada. Vooral aan de westkust van het eiland zijn er jaarlijks meerdere incidenten waarbij wolven, cougars of beren betrokken zijn...en meestal is de hond het slachtoffer. 

Na aankomst op Vancouver Island, hebben we er nog ruim anderhalf uur over gedaan om bij de camping te komen. Maar toen we er eenmaal waren, stond de tent ook binnen een mum van tijd! Is die generale repetitie toch nog ergens goed voor geweest ;-) 

De camping was fantastisch! Mooie, ruime plaatsen, prachtig uitzicht en een ondergrond waar de haringen redelijk in te meppen waren. Alleen heeft kamperen in Canada, gebaseerd op onze twee ervaringen, 1 duidelijk minpunt... MUGGEN!!! Takke-tyfus-rotte-bloed-onder-je-nagels-vandaan-zuigende-vampier-vliegen. Echt, die beesten zijn een grove fout in de evolutie, of het onomstotelijke bewijs dat God ook wel eens een steekje laat vallen. Na 10 minuten was ik al in staat om in te pakken en de veerboot terug te nemen. Tot ik me herinnerde dat ik muggenspray bij me had! Die spray is onze redding geweest. Al zijn we een paar keer te laat geweest met sprayen en zitten we van die 10 sprayloze minuten allemaal alsnog onder de bulten. Jura en Nori hebben een paar eieren op hun lijfje, dus het lijkt of ze in plaats van mijn donkere haar besloten hebben mijn mug-allergie-genen over te nemen. 

Deze camping gaf echter ook een veel beter beeld van Hoe Men In Canada Kampeert. Vanzelfsprekend stonden er op deze camping ook veel campers en caravans, maar er waren hier ook veel tenten. Varierend van kleine trekkerstenten, tot het type bakbeest dat wij hebben. Maar ook hier geldt dat gemak prevaleert. Een gemiddelde tenter heeft 3 mega-koelboxen bij zich. Bovendien staat naast iedere tent een pick-up truck. En ondanks dat iedere tenter ook een barbecue heeft meegenomen, ligt bovengenoemde pick-up truck tot de nok toe gevuld met hout. Elke campingplaats heeft namelijk zijn eigen vuurplaats, whoei!

Daar wij geen butagasstel noch een barbecue bij ons hadden, heb ik me deze vakantie bekwaamd in het koken op een kampvuur! Gelukkig had ik wat tips gekregen van vriendinnen en dus aten we de eerste avond spinnenworstjes en maiskolven, omnomnomnnomnom. Natuurlijk met marshmallows als toetje. Een andere tophit waren de lolli-druiven. Een druif gespiest aan een mini-pretzelstokje. Het klinkt vies, maar is verslavend lekker!

Jura's ogen staan al op screensaver ;-)

Het avonduitzicht:

Zelf marshmallows roosteren:

 Wij zijn mooi-weer-kampeerders...en dus viel het ons rauw op ons dak dat op zondagochtend de lucht loodgrijs was en de wind bibber-bibber-koud!

Gelukkig krijg je het van dansen altijd warm!

Alle goede weerberichten ten spijt, brak even later het onweer los. Natuurlijk net toen Jura, Nori en ik bij het toiletgebouw waren en Menno met Eluin het vuilnis weg aan het brengen was. Resultaat? 1 natte wagen, 1 nat bedje van Eluin (dat stond nog buiten), 1 natte Jura, Nori en Roos en 1 zeiknatte Menno, want hij was eerder terug bij de tent. Gelukkig was het snel weer droog en heeft onze tent het gehouden!

's Middags klaarde het weer snel op, dus na een tripje naar de supermarkt en een aansluitend vroeg diner van weer worstjes en marshmallows, namen we een kijkje bij de rivier.  

Aansluitend een ijsje en omdat we nog honger hadden, hebben we het vuur weer opgestookt en popcorn gebakken.

De volgende ochtend was het straaaaalend weer. Onze twee bosnimfjes hebben zich alle dagen uitstekend vermaakt. 

Omdat ik wat achterstallig mailonderhoud wilde plegen, heeft Menno alledrie de dames meegenomen naar de oever van de rivier. Het was laagwater en dus lag een deel van de rivier droog. 

Genoeg mogelijkheden om lekker te rauzen en te kliederen...maar het duurde niet lang voor ik een behoorlijk urgente "Rooooos!" van Menno hoorde. Ik dacht dat hij op zijn minst een forel of een nest zeearenden had gevonden. Vlug greep ik mijn fotocamera en stuiterde van de helling af. Maar wat ik beneden aantrof, had ik nooit kunnen bedenken. Soms denk ik dat hij zijn doctorstitel gratis bij een pak melk gekregen heeft, haha! 

U ziet het goed, Menno staat, met Eluin op zijn buik, tot over zijn knie weggezakt in de rivierklei! Zijn sandalen waren op het moment dat de foto genomen werd langzaam van zijn voeten af aan het zakken. Wat hij van mij verwachtte daar beneden, behalve hem uitlachen, weet ik nog steeds niet, want helpen kon ik hem niet. Eluin kraaide ondertussen van plezier, waarschijnlijk omdat ze mijn grote grijns zag :-) 

Gered! Op Jura en Nori maakte het zo'n indruk, dat ze het meteen nagespeeld hebben met hun diertjes.

De rest van de vakantie hebben we genoten van zwemmen in de rivier, ijsjes eten en bosrauzen. De meiden hebben erg goed geslapen in de tent. De vakantie was te snel voorbij, maar op de terugweg hebben we een school dolfijnen gezien vanaf de veerboot. Dat maakte veel goed! Thuis heb ik snel alles gewassen, want vandaag komt Evy "kamperen" in ons huis. Op naar het vliegveld dus! 

Camping 101

Tsjonge jonge...

Dat is lang geleden! Sinds thanksgiving is er veel gebeurd...heel veel. Maar daarover later meer. Wat nu van belang is dat mijn maandenlange schrijfkriebel eindelijk weer eens omgezet is in niet te negeren jeuk!

Menno en ik hebben namelijk het spannendste tot nu toen in Canada ondernomen: We zijn gaan kamperen. Ja juist, u leest het goed Kam Pe Ren. Menno, Roos, Jura, Nori en Eluin (jaja, ik heb echt nog veel te vertellen). In een tent. Op een camping.

Nu moet ik vermelden dat om succesvol te kunnen kamperen, de trip wel aan een aantal voorwaarden moest voldoen. We hebben namelijk geen auto. Dus moest:

1) De camping met het openbaar vervoer te bereiken zijn
2) Onze kampeeruitrusting moest met de kinderwagen te vervoeren zijn
3) Deze trip gold als generale repetitie voor een kampeer-lang-weekend en mocht dus niet teveel kosten.

Punt 1 en 2 waren binnen een week geregeld, punt 3 is natuurlijk niet gehaald wegens nog immer niet gedicht gat in mijn hand...hoewel het in dit geval meer het gevolg van slechte informatievoorziening was. Op internet vond ik snel een camping die redelijk in de buurt was. Helaas las ik ook de reviews op internet en die beloofden weinig goeds. Maar ach, het ging ons er toch voornamelijk om dat we de tent konden uitproberen. En dan maakt het niet zoveel uit als er bij de "google-reviews" staat dat de camping niet bepaald een familiecamping is, maar meer een plek waar je je roes uitslaapt...

Op zaterdagochtend vertrokken we, bepakt en bezakt. In de wandelwagen werden de tent, 2 2-persoonsluchtbedden, 1 babybedje en onze slaapzak vervoerd. Jura en Nori droegen ieder hun eigen rugzakje met pyjama, schone kleren en knuffels op hun buik. Op hun rug droegen ze allebei hun rugzakje met hun slaapzak erin. Natuurlijk werden de buik-rugzakjes snel gelost en ook aan de wagen gebonden. De reis voerde het eerste stuk met de bus, tot waar de bus de metro kruist. We waren nog maar net van de campus af, toen we een penetrante brandlucht roken. Gelukkig haalde de bus de metrohalte, maar bij die halte besloot de buschauffeur de bus uit dienst te halen wegens oververhitte remmen. Fjieuw, de eerste horde was genomen, we hadden het gered!

De reis naar Surrey verliep prima tot we over zouden stappen op de laatste bus, die ons op 20 minuten van de camping zou brengen. Echter, op de OV-website kun je niet zien wat voor type bus er op een bepaalde lijn rijdt. Helaas pindakaas, de laatste bus die we moesten nemen was een klein busje waar je moeilijk met een wandelwagen in kan. Gelukkig bood de buschauffeur aan om de rolstoellift te laten zakken...ware het niet dat de lift dienst weigerde. Crap... Daar sta je dan, met een volle wandelwagen, 25 mensen achter je in de rij. Afijn, de chauffeur belde haar baas en stelde haar baas voor om een taxi voor ons te regelen, whoei! Klantenbinding in Canada, I love it! Helaas besloot haar baas eerst zelf te komen kijken of hij ons kon helpen. En voor hij er was, stond de volgende bus al voor onze neus, met  werkende rolstoellift.

De camping zelf was inderdaad, euhm, vergane glorie. Het campingwinkeltje, dat volgens de internetbeschrijving brood, melk en snacks zou verkopen, verkocht fris en ijs. Niet echt avondeten dus. Maar, pizza werd er wel bezorgd! Jura, Nori en Menno namen een frisse duik, terwijl Eluin en ik op de pizza wachtten. Met het vallen van de avond, vielen ook de muggen aan, dus zijn we snel in onze 10-persoonstent gekropen. Het nieuw aangeschafte luchtbed van Jura en Nori bleek echter zo lek als een mandje. Nu waren Jura en Nori toch al niet van plan om aan hun kant van de tent te blijven, dus hebben we het scheidingsgordijn maar weer weggehaald en hun matras tegen ons matras aan geschoven.

Eluin sliep als een roosje in haar bedje en Nori en Jura vielen ook in slaap. De camping was volgens de niet bepaald accurate internetomschrijving gunstig gelegen aan de snelweg. Correcter zou het zijn geweest als er gestaan had: De camping ligt op de snelweg, onder het spoor. De hele nacht denderde het verkeer praktisch naast onze tent voorbij. Af en toe reed er een zwaar beladen vrachtwagen over een hobbel, waarbij het klonk alsof er een kanon af ging. Of, zoals Menno in zijn halfslaap zei: "De Amerikanen...de Amerikanen vallen aan!"

Het matras van de meiden was tegen zonsopgang leeg en dus werd Nori wakker. En als Nori wakker is, is er geen slapen meer mogelijk. De iPad bracht soelaas, maar om half 8 werd Eluin moe en besloot Menno met de dames te gaan douchen in de hoop dat ik Eluin in slaap kon borsten. Wat is het toch fijn om borstvoeding te geven, want dat betekende dat ik ook nog even kon soezen! Tot Menno een half uur later met een sip kijkende Jura in de tent stond. Jura had de hele ochtend al buikpijn en had na een rondje speeltuin haar schamele ontbijt eruit gekotst.

Om 9 uur ging de campingwinkel weer open, maar ook toen bleek er geen brood te vinden. Dus hebben we snel de tent opgebroken en zijn weer vertrokken. Nog voor we bij de bushalte waren, sliepen zowel Nori (in de wagen) als Eluin (op mijn buik). De terugreis verliep zonder noemenswaardige strubbelingen en natuurlijk hebben we op weg van de bushalte op de campus naar huis een welverdiend ijsje gegeten.

Het oordeel? Kamperen met het OV kan prima, mits je een leuke camping uitzoekt. Die hebben we inmiddels gevonden en voor aankomend weekend gereserveerd. Het luchtbed kunnen we zonder problemen omruilen voor een nieuwe, dus hopelijk post ik over een paar dagen "Camping 102" To be continued...

Onze eerste Thanksgiving

Een bijkomstigheid van verhuizen naar een ander land is dat je ook te maken hebt met andere feestdagen. We zijn al een aantal keer volkomen verrast door een feestdag, meestal op een maandag. Canada heeft iedere maand wel een feestdag die resulteert in een lang weekend. En dat resulteert dan weer, hier in Vancouver, in lange rijen voor de ferry naar Vancouver Island en een absoluut gebrek aan mogelijkheid om last-minute een vakantieverblijf te boeken.

De meest recente feestdag, daarvan waren nu eens van tevoren op de hoogte; Thanksgiving!!! Sterker nog, ik had er zelfs al eens van gehoord :-) Dus leek het ons een goed idee om ook voor onderkomen voor onszelf te zorgen op deze feestdag, hetzij door ergens uitgenodigd te worden, hetzij door zelf een feest te organiseren. Uiteindelijk hebben we bij ons thuis een Thanksgivingfeest georganiseerd, met fantastische hulp van Menno zijn collega, Frann!

Het idee achter Thanksgiving is dat je met familie/vrienden/dierbaren bij elkaar komt om stil te staan bij waar je dankbaar voor bent. De traditie stamt uit de tijd van de eerste Europeanen die de oversteek naar Amerika waagden om zich daar permanent te vestigen. Een geschiedenislesje? Voila, ergens in 17nogwat was er een groep Engelse gelovigen die wilden ontsnappen aan vervolging in eigen land, omdat zij protestants waren, i.p.v. katholiek. Zij vluchtten in eerste instantie naar Holland, waar op dat moment godsdienstvrijheid heerste. Echter, voor de strenge protestanten, was ook het klimaat in Holland te frivool. Daarom besloten een aantal families de reis te maken naar Het Nieuwe Land om zich daar als vrome kolonie te vestigen. Het schip waar zij mee vertrokken was de Mayflower. Na een lange reis kwam de groep gelovigen, samen met een groep medereizigers, aan in Amerika. De eerste winter was zo bar, dat zowel onder de gelovigen (die zich tijdens de reis "the saints" noemden) als onder de medereizigers (die door de gelovigen "the strangers" werden genoemd) veel doden te betreuren waren.

In de lente na de aankomst, besloten de twee groepen zich samen te voegen en zich "the Pilgrims" te noemen. In diezelfde lente kwam een lid van de indianenstam die hetzelfde gebied bewoonde op bezoek bij de Pilgrims. Hij stelde zich voor aan het hoofd van de nederzetting en vroeg of hij hen misschien kon helpen. Een dappere en menslievende daad van de betreffende indiaan. En, misschien tegen de verwachting in, besloten de Pilgrims de hulp te accepteren. De indiaan legde uit hoe er mais verbouwd kon worden en waar goede vis te vinden was, waar medicinale kruiden te vinden waren, welke paddestoelen en bessen uit het bos eetbaar waren, etc. Dat jaar, in oktober, was er een grote oogst en genoeg fruit uit het bos gehaald om de Pilgrims door de winter te helpen. Om dit te vieren, en hun zegeningen te tellen, besloten zij een feest te geven. Daarbij werden ook leden van de indianenstam uitgenodigd. De Canadezen vieren hun Thanksgivingfeest nog altijd begin oktober. Amerikanen houden de datum van het officieel derde Thanksgivingfeest ooit gegeven aan ;-)

Nog voor ik het een keer in het echt gevierd had, sprak dit feest mij uitermate aan! Geen achterliggende, religieuze reden, heerlijk! Gewoon vieren dat heel lang geleden mensen eens beschaafd genoeg zijn geweest om over hun eigen grenzen te reiken en een ander te helpen. En, bij gebrek aan eigen religie met rituelen en protocollen voor dankbetuiging aan een hogere macht, vind ik het wel heel fijn om eens aan elkaar uit te spreken dat je dankbaar bent voor wat je hebt....ja, ik weet het, pink gerust een traantje weg ;-) Ik ben nou eenmaal een emotionele doos.

Als je je van zoveel delen-van-geluk niet beter gaat voelen, dan is er altijd nog het diner! Met, rappapaaarappapaaaaa, de kalkoen! Godzijdank hoefde ik die deze keer nog niet zelf te maken. Frann bood aan dat zij hem wel wilde bereiden, inclusief de bijbehorende vulling en cranberrysaus. Een pak van mijn hart! Tot ik op vrijdagavond een mailtje van haar kreeg dat ze een kalkoen uitgezocht hadden en dat deze, na wat rekenen thuis, toch wel idioot groot was voor ons gezelschap. Een idee van de afmetingen? Hij woog 8.5 kilo en had, voor hij de oven in ging, de grootte van Nori die zich op de grond zo klein mogelijk maakt (de gelijkenis was best treffend!). Ieks!

Ik hoefde mij alleen bezig te houden met de bijgerechten en het toetje. Menno bakte broodjes, ik aardappels, zoete aardappel en pompoen in de oven en ook nog een pompoenkwarktaart. Vooral dat laatste is om je vingers bij op te eten! Jura en Nori namen, dankzij de aandacht die er op school en de knutselclub aan besteed werd, de taak van versieren erg serieus!

Op Nori's knutselclubje heeft ze een Thanksgiving kalkoen geknutseld. Lief als Nori is, heeft ze aan de juf toen ook een knutselpakketje voor Jura gevraagd. Dus twee kalkoenen hingen al een week van tevoren klaar. Een stapel herfstbladeren en wat potjes vingerverf zorgden voor de rest.

 Uiteindelijk was dit het resultaat.

De avond zelf was zeer geslaagd! Menno heeft erg leuke collega's en de kalkoen was perfect gelukt. Iedereen heeft gesmuld, maar aan het eind van de avond bleek dat nog maar de helft van de kalkoen was aangesneden! De rest hebben we in tupperware-doosjes uitgedeeld en wij hebben inmiddels, de avond erna, een kwart van onze voorraad kalkoen op. Het karkas staat in 2 delen al de hele dag te pruttelen op het fornuis om bouillon van te trekken. Een tweede pompoenkwarktaart staat ook in de koelkast, want ik had nog pompoenpuree over. Burp!

Kortom; Thanksgiving is nu al mijn lievelingsfeest! Voor Jura en Nori zal ongetwijfeld Halloween het hoogtepunt van de nieuwe vakantiedagen zijn, maar voor mij steekt de kalkoen-met-goed-gezelschap er nu al met kop en schouders bovenuit. Jura en Nori maken zich echter met het korten van de dagen wel steeds meer zorgen over Hoe Het Nou Moet Met Sinterklaas... Natuurlijk mogen ze hier hun schoen zetten en waarschijnlijk gaan we ook naar het Sinterklaasfeest dat in de "Dutch shop" georganiseerd wordt. Maar ja, ik moet natuurlijk zorgen voor een sluitend verhaal over het hoe en wat van Sinterklaas-in-Canada :-) Alleen een Zwarte expat-Piet? Standaard een hulpsinterklaas in landen waar kinderen uit Nederland wonen? Wordt vervolgd...

Zinderende zaterdag

Het is warm hier, heerlijk warm. Een strakblauwe hemel, stralende zon en temperaturen ruim boven de 25 graden (fahrenheit en celsius). Zomer dus!

Afgelopen zaterdag, brachten we de ochtend door met een bezoekje aan de kindergroentenmarkt, het leegroven van de moestuin van een collega van Menno en een rondje bramenplukken. Na de lunch besloten we toch maar om in de namiddag nog even af te koelen aan het strand. Vorige week zijn Jura en Nori hier voor het eerst in de zee geweest en dat leek ons voor herhaling vatbaar. Dus, de dames een zwembroek aan onder hun jurkje en een picknick mee voor op het strand. Omdat het al wat later op de dag was, besloten we eens lui te zijn. Normaal nemen we de bus naar het strand, gewoon een stadsbus. Voordeel is dat die 3x per uur gaat. Nadeel is dat we dan nog een kwartier moeten lopen naar het strand. Op de heenweg (lees: bergaf) is dat geen punt. Maar met twee doodversleten strandspeelkinderen op onze rug de berg beklimmen, da's geen sinecure.

Nu gaat er ook een kleine buurtbus in het weekend, waarbij je pal aan het strand uit kan stappen. Nadeel is dat deze 1x per uur gaat en aangezien wij notoire bus-missers zijn.... nou ja, we besloten het er op te wagen. Geheel tegen de verwachting in bleek dat a) wij op tijd waren, b) de bus niet reed omdat er teveel mensen op het parcours van de bus verkeerd geparkeerd stonden en de bus er dus niet langs kon. Helaas pindakaas.

Nu is er, vlakbij de campus, nog een strand. Een strand waar we, in de winter, al een keer al wandelend geweest zijn. Een strand waar we al veel over gehoord hebben. Een strand waar openlijk alcohol genuttigd wordt. Een strand waar zelfs wel eens een joint gerookt wordt. Een "optional clothing beach". Bij de bushalte voor dat busje stonden een aantal meiden in bikini-met-zomers-gaten-t-shirt-erover te wachten. Optional clothing zou dus ook kunnen betekenen dat er ook mensen zijn met wel een bikini aan, dacht ik. Daarnaast, Vancouver is zeer strikt gereguleerd wat openbaar alcohol nuttigen betreft. Het idee dat er op dat ene strand dan niet naar om gekeken zou worden? Hmmmmm...ik keek Menno eens aan. Menno keek mij aan. We keken naar het busje voor Wreck Beach. We keken nog eens naar de buschauffeur van de bus die we hadden moeten nemen. Deze haalde zijn schouders op en zei: "Well, you could always check out Wreck Beach"

Zogezegd, zo gedaan. In een mum van tijd waren we bij de strandafgang. Een trap van 325 treden naar beneden. En hoe dichter we bij het strand kwamen, hoe meer muziek we hoorden. Toen we de laatste bocht van de trap om gingen, zag ik een uitzicht, wat ik niet voor mogelijk hield. Het strand was stampvol. In de baai lagen een aantal motorjachts aangemeerd. Uit minstens 3 installaties klonk muziek. O-ve-ral zaten, stonden, liepen, lagen mensen. En alle soorten mensen door elkaar! Hippe jongeren in bikini en surfshorts, oude hippies met gitaren, baarden en blote piemels. Afgetrainde gym-lijven, met of zonder kleren aan. Een topless meisje met een koeltas om die hardop "omriep" welke bevroren cocktails ze verkocht. Ik keek mijn ogen uit...als ik op durfde te kijken.

Snel zochten Menno en ik een plaatsje aan het water. Jura en Nori waren door het dolle dat we weer bij de zee waren en de trap af was al vermoeiend genoeg om toch eerst even bij te komen...voordat we dit Sodom en Gomorra konden ontvluchten. Jura en Nori wilden meteen de zee in, dus hop, jurkjes uit en met Menno in zee. Ik zou ondertussen de tas wat uitpakken, maar had nogal wat moeite me te positioneren. Achter mij, keek ik recht in de "one-eyed-jack" van een heer op leeftijd. Links van mij zat een groepje studentenmeisjes in bikini, maar rechts van mij lag 1 geklede en 1 ontklede heer... Ahum... en ik houd al zo van strand.  Laat ik het anders zeggen. Ik houd heel erg van strand! Als ik de enige op het strand zou zijn. Of als ik een goddelijk lichaam zou hebben wat zonder problemen en urenlange scheerondernemingen in bikini gehesen zou kunnen worden. Alas, beide heb ik dus niet ;-) ik had niet eens de moeite genomen een bikini aan te trekken, want ik had gedacht die avond alleen met mijn voeten in het water te staan.

Na zo 10 minuten op de handdoek te hebben gezeten, realiseerde ik me dat ik me nog nooit zo opgelaten had gevoeld. Jura en Nori speelden ondertussen in de zee, compleet ongeinteresseerd in het feit dat de helft van de badgasten minder kleren aan had dan normaal aan het strand (voor ons dan). Ik besloot mijn stoute schoenen uit te trekken en in mijn onderbroek en lang zwangerschapshemdje ook in zee te gaan. Hoe meer ik daar zwom,  hoe relaxter ik me begon te voelen. Sterker nog, ik durfde gewoon om me heen te kijken. En, wat bleek? Eigenlijk was dit het meest relaxte strand waar ik ooit geweest was. Toegegeven, het was er hondsdruk, dat was wat minder. Maar het was wel een verademing om eens op een strand te zijn, waar het geen blote kont uit leek te maken hoe je er uit zag. Alle maten, kleuren, leeftijden, met of zonder kleding, het liep allemaal door elkaar.

En ja, er werd alcohol gedronken. En ja, er trok af en toe een vleug THC-aroma voorbij (of, zoals Nori steeds zei: "Ieuw! Ik ruik een STINKIEEEEE!!!!"). Maar er werd ook veel gitaar gespeeld. En veel gezongen. Veel gefrisbeed en gevolleybald... Sommige groepen waren helemaal bloot, maar er waren ook zat groepjes waarbij iedereen een zwembroek aan had, behalve 1 jongen of meisje. Qua drukte ga ik liever op een doordeweekse dag. Maar mijn eerste, echte Wreck Beach ervaring, maakt dat ik nog wel een keer terug wil. Wie weet, misschien durf ik dan zelfs wel mijn bikini aan....

Een stap dichter bij Vancouver-stads-burgerschap

Ik geef het toe...langzaam maar zeker kruipt Vancouver onder mijn huid. Hoewel we nog verre van ingeburgerd zijn, ik me Nederlandser voel dan ik me ooit gevoeld heb, sluipen er toch steeds meer "Canadesigheden" in. Of dan toch op zijn minst Vancouverigheden. Want van wat ik begrijp, is "the West Coast" toch weer een heel ander iets dan "typisch Canadees". Soit, ik neem in ieder geval dingen over.

Zo vind ik het volkomen normaal om naar een etentje bij vrienden ons eigen bier en een zelfgemaakt toetje of salade mee te nemen. Sterker nog, ik ervaar het absoluut niet als een belediging voor mijn eigen kookkunsten wanneer iemand op een mailtje van mij waarin ik haar uitnodig bij ons te komen eten, antwoord: "Great! I'll make some dessert!"

Morgen is Menno jarig (jahaaa, ik ook!) en ik ben er nou nog niet helemaal achter of het gepast is als ik muffins maak. Op zijn werk is het namelijk traditie dat iemand anders, als hij/zij er toevallig aan denkt, zorgt voor iets lekkers op de verjaardag van een ander. Maar ja, stel nou dat niemand aan Menno's verjaardag denkt... Dat zou toch sneu zijn voor zijn collega's! En sec genomen, het ergste dat er kan gebeuren is dat er morgen bij de koffie een dubbele hoeveelheid lekkers is. Zijn lab kennende zal men daar niet over klagen, dus ik geloof dat ik inmiddels besloten heb morgen maar op zijn Hollands traktaties te maken!

Jura en Nori assimileren de gebruiken hier nog sneller dan ik. Zo is het voor hen ook regelmatig "snack-time" iets waar ik uit mijzelf nog erg weinig aan denk. Het is puur ingesleten door zwaar schuldgevoel dat ik er aan denk om als we met anderen gaan gymmen, naar de speeltuin of het bos gaan, iets te snaaien mee te nemen. Schuldgevoel, omdat ik de eerste 15 keer dat we met vriendinnetjes op pad gingen, lijdzaam moest toekijken hoe Jura en Nori het ene bakje na het andere leegsnaaide. Bakjes van een moeder die er wel aan gedacht had om appelstukjes, cheerios, kaasstengels, rijstwafels, prosciutto plakjes, maiskolfjes en kinderkoekjes mee te nemen. Af en toe had ik het (on)geluk dat ik nog twee slof-geworden rijstwafels uit mijn tas op kon duikelen en Jura en Nori toe kon steken om uit te delen. Maar eigenlijk was dat ook een zielige vertoning en ga ik inmiddels dus ook met bakjes op stap.

Mijn kastinhoud begint langzaamaan ook te veranderen. Vancouver is de stad van "slimme kleding". Gezien de immer veranderende weersomstandigheden en het feit dat je, als je even niet oplet, zo het bos in of het strand op loopt, kleedt de gemiddelde Vancouveriaan slim aan. Velcro, pardon, klittenband, aantrek-elastieken, materialen waarvan ik alleen TM uit kan spreken en duimgaten aan je mouwen, je ziet het hier allemaal. En ik moet toegeven, Ze Hebben Gelijk! Het zit lekkerder en je kunt er beter mee uit de voeten. Zo heb ik laatst mijn eerste paar amfibie-sandalen ooit aangeschaft. Mijn eigen witte flipflopsandalen zijn onlangs overleden, dus het was sowieso tijd voor nieuwe. En een wandeling door Lynn Valley Park waarbij Menno als een hinde van rots naar rots sprong en ik als aangeschoten wild op dezelfde rots bleef zitten met twee uitgerekte enkelbanden, deed de balans doorslaan naar stoere stappers.  Als extra motivatie bood mijn lieve moeder aan ze voor mij te vergoeden als verjaardagscadeau, keching!

Dus, afgelopen donderdag, toog ik met Jura en Nori naar de schoenenwinkel. Jura meldde de winkeldame acuut dat mijn schoenen kapot waren ("kijk maar!") en ik dus nieuwe schoenen kwam uitzoeken. Om vervolgens een willekeurig paar roze hakschoenen voor mijn neus te zetten. Voor mijn gevoel heb ik wel 20 paar gepast, voor ik het ultieme paar gevonden had. Maar, oef, wat zitten ze lekker! En, geheel tegen de verwachting in, ik heb de afgelopen week al 3x een complimentje over mijn schoenen gekregen! Vancouver rocks!

Terug van weggeweest....

Zo....dat is een tijd geleden dat ik een blog-entry gepost heb! In de tussentijd is er genoeg gebeurd, maar om verschillende redenen, kwam ik er niet meer zo toe om mijn blog bij te houden. Maarrrrr, daar lijkt nu weer verandering in te komen!

De eerste reden van mijn digitale writer's block is het feit dat ik, tromgeroffeltromgeroffel, in verwachting ben! Ja ja, ik weet het, inmiddels weet (bijna) iedereen het al, maar toch ;-) Als alles goed gaat, krijgen Jura en Nori eind januari er een brusje bij! (en zal de naam van deze blog dus veranderen in juno..vancouver ;-) ). Daarnaast ben ik voor het eerst sinds ons verblijf in Canda "op vakantie" naar Nederland geweest. Voldoende inspiratie voor een blogpost, zou je zo zeggen, maar ik zou daar zoveel over kunnen schrijven, dat ik uiteindelijk maar niets schreef.

In tegenstelling tot de periodes waarin Jura en Nori mijn buikbewoners waren, heb ik deze keer voor het eerst echt last van de meest voorkomende zwangerschapskwaal....misselijkheid! Hoewel ik niet dusdanig misselijk ben dat ik ook daadwerkelijk over mijn nek ga, heb ik nu al diep, diep respect voor de vrouwen die wel de eerste maanden een innige relatie met hun toiletpot opbouwen. Al helemaal voor de vrouwen die daarna het besluit nemen om nog een volgende keer in verwachting te raken!

Nu ben ik wat dat betreft ook een ontzettende pieperd. Dat wil zeggen, er bestaat bij mij een direct verband tussen de hoeveelheid zin die ik in eten heb en de zin die het leven voor mij uberhaupt heeft. Ik geniet van lekker eten. Behoor dan ook tot de categorie van mensen met een lichtelijk hoger-dan-gezonde-bmi, welke overigens volledig verkregen is met chips en smikkels die ik na het avondeten nuttig.... Wat dat betreft zou je denken dat het makkelijk is om dat bmi wat gezonder te krijgen, maar helaas :-) Hier in Canada doen we weliswaar ons best "gezonder" te leven. Maar ook daar vond ik de afgelopen weken weinig heil. Met moeite werkte ik overdag een paar appels weg, om vervolgens flauw van de honger, maar nog steeds misselijk, aan het avondeten te beginnen. Helaas pindakaas, ook dat smaakte naar gebakken dooie vissenhoofden. Jammer, want juist in deze periode heb ik een paar heul lekkere kookboeken geleend met een paar, op het oog, lekkere recepten! Op het oog dus....

Het eerste trimester heb ik inmiddels achter me gelaten. En langzaamaan verdwijnt ook de misselijkheid. Precies op tijd, want de zomer in Vancouver....mmmmmmmmmmmm! Fruit is er in overvloed en spotgoedkoop! Bosbessen hebben hier zelfs hun eigen festival om het begin van de oogst aan te kondigen, hoe snoezig is dat! Perziken, nectarines, abrikozen, njum jum jum! Het lekkerst, want gratis, zijn natuurlijk de bramen die hier in overvloed groeien op de campus. Mijn "genieten van het thuisblijfmoederschap" heeft inmiddels Martha-Stewartachtige proporties aangenomen, dus heb ik het ook in mijn hoofd gehaald om jam te maken. Dom, want geleisuiker kennen ze hier niet (wel los pectine) . En dus heb ik al 3 potjes aardbeien-bosbessen-kersensoep en staat op dit moment een batch bramensoep (met toegevoegde pectine) te stollen in de potjes. Althans, ik hoop dat het nog stolt...en anders eten we gewoon lekker veel pannekoeken met bramensoep de komende tijd!

Na een matige lente, staat er in de tuintjes ook heel wat klaar om geoogst te worden. Behalve in onze tuin. Daar groeit, ondanks liefde en aandacht, maar bar weinig uit tot iets eetbaars. De komkommers worden gejat door eekhoorns of wasbeertjes. Door gebrek aan ervaring had onze broccoli op de dag dat we wilden oogsten plots prachtige gele bloemetjes. Spinazie in bloei ziet er overigens ook prachtig uit! Vol optimisme zetten we in op 3 tomaten, 1 of 2 pompoenen en 6(!!!!) rode kolen! Inclusief tuintjeshuur en plantjes-aanschaf-kosten, komt 1 rode kool dan op een stuksprijs van $7, ha! Maar, de ervaring is natuurlijk onbetaalbaar ;-)

In de tuin van de collega van Menno, groeit en bloeit alles wel naar behoren. Helaas heeft zij, naast een productief tuintje, ook een terminaal zieke schoonmoeder en dus geen tijd om haar tuintje in de gaten te houden. De een zijn aanstaande dood is in dit geval dus ons brood. Want wij roven, met haar toestemming, twee keer per week haar tuintje leeg! Jura en Nori eten vol smaak hun groenten op als daarover de magische woorden: "deze groenten komen uit de tuin van Fran" zijn uitgesproken. Volgend jaar hopen we haar terug te kunnen betalen in eigen-gekweekte tomaten, worteltjes en koolrabi's!