The joy of reading; Jura's story

I learned to read when I was about 4.5 years old. We had spent a day somewhere quite far away from home and on the way back in the train I got bored. My dad showed me a hand-alphabet and wrote a couple of short, easy words with his hands. I was able to read those words. From that moment on it clicked. 

I would read everyday, everything. Not just during those awkward elementary school days, no sir! Especially during my, in my case definitely more awkward, high school days, I turned into a quintessential bookworm. I would be the girl bumping into a lamppost because she was reading a book while walking. My good friend in high school kept me with a steady supply of both hip and new books, as well as the "classics"...in every genre imaginable. To this day, I am forever grateful to him for introducing me to Haruki Murakami, Scarlett Thomas, and, above all, Douglas Coupland (yup, his books are the reason we moved to Vancouver :-) )

For me, reading was like a spa for the mind. Utter relaxation, combined with just the right amount of escapism. Should I be in the unfortunate circumstances that there was nothing actually to read, I would resort to playing wordgames with whatever random written texts I could find, ingredients on milk bottles, streetsigns and, obviously, license plates.

However, with Jura's birth, all of that changed...slowly but surely. The first proper crack in my reading life appeared with the arrival of the last Harry Potter book. Traditionally, Menno and I would wait in line at midnight to obtain one copy of the latest book, go home and spend the next number of days bundled up in bed or on the couch until we had finished reading the book together. With the deathly hallows, however, we figured we would be foolish to think that la petite would leave us in peace long enough to get any simultaneous reading done. How right we were...

Obviously, Nori's arrival did not improve matters and now, with 3 girls and becoming a stay-at-home-mum (don't you just love that word?), my alone time has all but evaporated. Luckily technology came to my aid and with the "night" setting on my iPad, I can still catch a couple of pages before dozing off, even if the lightest-sleeping-toddler-ever is in our bed. 

But, in lieu of reading myself, I now have found a pastime that is at once fulfilling, baffling and slightly more scary too...supporting my kids through their process of learning how to read! That exciting journey started when Jura was about 4,5 years old. She started to get more interested in letters and putting them together to make words, so I looked into ways to foster that interest. In Canada you start kindergarten the year that you turn five. Jura turns 5 in March, so it was a loooooong wait until she could fi-nal-ly go to school in September.

Because of the long wait, and because there is no Dutch school in Vancouver, I decided to try and find some resources to teach her to read myself. As luck woud have it, her grandpa used to be an elementary school teacher and one summer he brought some clandestine reading material to our house! Jura poured over them and enjoyed spelling the letters and turning them into words. You see, although Dutch is considered one of the most difficult languages to learn, learning how to read in Dutch is a breeze! The beauty of the Dutch language lies in the fact that a lot of our letters sound exactly the same when spelled as they do in the word they are placed in. Early reading focuses strongly on words that are "pure-sounding" (so the sound of the spelled letter corresponds with the sound of that letter in the word) and this makes early reading a heck of a lot easier to do! Obviously, not all Dutch words are suited for this type of reading, so the first stories can sometimes be a bit awkward and dull.

That was exactly what Jura ran into after practising her reading for some time. The stories did not make sense to her and she got bored. She wanted to read proper stories! I consulted my Dutch online friends (of which I have plenty ;-) ) and found a great series of early-reading chapter books. Those got smuggled to Canada as well and Jura's interest in reading perked up again...but she was still not satisfied with her own skills. 

In the meantime, she had started kindergarten. Now, here in Canada, kids learn how to read in kindergarten. And, as it turns out, learning to read in English is a completely different process. Because, you see, the relation between what a spelled letter sounds like and what it sound like in a word is complex...to the extent that if letter and word would ever consider counselling, it would make that counsellor very rich indeed! 

To me as a non-native speaker, navigating through the English language is a treacherous ordeal. I mean, can someone please explain to me why I need to pronounce sewing machine as if it has to do something with a female pig? Or what to think of though, through and thorough? How can  one "ough" sound so different? Anyway, one of my assets is that I recognize my limitations pretty well, so I left the learning-how-to-read-in-English to Jura's teacher. As any kindergartener, Jura adored her teacher and took her homework very seriously. In English, one learns to read by whole-word-recognition. You don't sound out the different letters (at least not all of them), but learn to recognize the word as a whole. 

Now, the awesome thing that happened was that because Jura could already spell-and-put-together in Dutch, she was pretty good at recognizing the word, even without the omnipresent picture clues in het homereading books. But what was even sweeter, was that in her mind, the switch was flicked in her Dutch reading from spell-and-put-together to word-recognition as well! All of a sudden she realized that if she had spelled i-k (I in Dutch) once, she did not have to spell it again every time that word came up! All of a sudden, Jura's speed in reading (her biggest dissatisfaction with her own skills ;-) ) soared and she started devouring books. 

Below is a picture of how we generally see Jura now. The lower half of her face seems to be permanently hidden behind a book. Her homereading books, that used to consist of 5 pages with 1 line each, are still handed in the next day for a new one. Even though nowadays, she is reading 60 pages chapter books! In the very unlikely event that there is no book in front of her, she will pause at the most inconvenient moments (think; middle of an aisle in the supermarket with 3 people trying to manoeuvre past her) with a frown on her face...reading the notion posted at the back of the shopping cart about the use of reusable bags and the benefit for the world entire. Yup, I think it is safe to say that in the past 2 years, Jura's reading habits have developed the same OCD-characteristics as my reading once had. 

Nori's story will follow shortly

Home sweet home

Thanks, Ms. 12-hours-to-bedtime, for poking me about taking up my blog again... It's been over a year!

Much has changed, much has stayed the same. But our family is ready for some big changes soon. In August, the lease on our apartment ends. Which means we have to look for a new place to live. Sounds like fun, hey? Well, let me tell you, as much "fun" as it is anywhere else on the planet, Vancouver adds it's own little quirks to the process. Yet, the search for a place to live, has given me a lot of insight in how I have changed over the years I have lived in Canada. That's right. I'm talking about the journey of life here. Brace yourself, I'm going all life lessons on y'all.

Let me take you back to the person I was when we went looking for our first proper house, back in the Netherlands. Back in the days when it was impossible to rent a place in Amsterdam, as it probably still is. Looking for a place to start our family, we found an 1184 sqfeet upper level apartment in Haarlem. It was huge! We spent ages painting all the rooms different colours. Collected a nice set of coordinated furniture. It was bright and sunny...and yet it always felt too small and never quite like home. The floor was too creaky. Only 2 bedrooms with 2 kids already. Too many stairs... I always seemed dissatisfied with the way our house looked and felt, in comparison to other people's houses. I always felt like they did a much better job at house-owning than we did. Although I think most of it had to do with the fact that owning a house is a little too much responsibility for a couple like us.

Fast forward to moving to Vancouver. Before we left Holland, we knew a 2-bedroom apartment was waiting for us. At around 850 sqfeet, quite a bit smaller than what we are used to. Now, picture a huffy, arrogant little European girl walking into our apartment. I am not talking about Jura. I'm talking about how I walked into our little nook after a transatlantic flight, took one look at the kitchen and decided to start looking for another place to live. Asap!

Luckily, I'm married to Menno. And Menno told me to sit tight and see how we did in this house. What a smart idea! Turns out, Canadian dollars run out before you can say "groceries" in our household. And the house, although it is still as pleasing to the eye as a cheap roll of bathroom tissue, has grown on us tremendously! As it turns out, a 2-bedroom easily fits 5 people. True, we could do with some more storage. And some natural light would not go amiss, too. And, the biggest issue obviously for the XX-individuals in our household, we can't keep a pet here. But still, once I accepted the bog roll look-and-feel of our place, we became good friends.

But, all good things come to an end. UBC changed our building from faculty into student housing and is shoving us out...right into the arms of the UBC-sponsored real estate agency that rents out the homes to almost everyone working for the university. True, style-wise these apartments are a big improvement to what we live in now. Better carpets, better lighting, better appliances. Shining countertops and gleaming laminated woodwork. Oh yes, and generally less square footage, too! Even more so, because of our family size, they do not allow us to apply for a 2 bedroom apartment. So, if we want to rent an apartment on campus, our dollars will basically have run out before you can say "rent".

Desperate times call for desperate measures, so we decided it may be worth looking into moving off campus. Even though that means we will be moving outside of the catchment area of Jura and Nori's school, which means we have to apply for a cross-boundary-whatever to keep them in their current school. Which is why we wanted to stay on campus in the first place. But a quick scan of the suites available for rent off campus, showed us quickly how much more square footage you can get for less money off campus. My best friend on campus, who knows stuff, even informed me that the subsidized university housing is prices above market value!

So, we have started our search for a new place. We decided not to wait until the very last moment. Obviously, this is a clear indicator of the  mature and responsible person I have become over the last couple of years. And boy, what a journey it has been so far! Because we feel uncertain as to whether our financial situation will significantly improve over the next year, we decide to look for the cheapest places out there. Admittedly, when the price is low, there usually is a skeleton, or two, in the closet.

The first place we looked at was a basement suite. The place looked like crap. Really. It was small, and the kitchen cupboards showed signs of blistering from some stove-mishaps over the years. The location was amazing, though! We could still ride our bikes to campus. There was a nice big yard. The family upstairs was really, really nice, with 2 big labradors that we could take for walks. They had 2 adult sons living at home, both diagnosed with high spectrum autism. The landlady informed me that we would sometimes hear her boy stomp off to his room and she would sometimes yell at her kids. I replied that as far as the yelling-to-kids was concerned, we could have a little contest ;-) It was actually a nice feeling not to feel too self-conscious about the racket we produce as a family.

Unfortunately, as much as we liked the family and they liked us, someone offered to take the suite right away. And we had to keep on looking. And as much as that wrecks my nerves, because I am scared we will never find a place to live, that first experience taught me a very important lesson, too. With its cracked shower walls, crummy carpets and minimal amount of living space, it could not be farther from our house we bought in Holland. And yet I felt much more comfortable moving into this house than into our "own" house.

I think I have finally come to realize that it does not matter how big a house is or what it looks like, but rather what it feels like. As long as we, as a family, feel it is the right place, it does not matter if we have to sleep 3-kids-to-a-room. Actually, our kids seem to prefer it that way. Our house is no longer part of our social status, it's just a place we call home. And taking off that pressure feels quite exhilarating!

Rennen met een reden

Als er iets is waar Canadezen goed in zijn, dan is het "fundraisen". Men organiseert iets en mensen geven geld, dat is het eigenlijk. Hoewel, er is wel altijd een doel voor het geld. Zo hebben we vorig jaar foto's laten maken door een professionele fotograaf die zijn diensten aanbood ten bate van onze preschool. Het geld dat wij als ouders voor de foto's gaven, is gebruikt om het plein op te knappen. Kennelijk vonden anderen het ook mooie foto's, want een maand later stond er een heus houten huisje op het terrein! Of, zoals het door de kinderen van de preschool genoemd werd, een warme-chocolade-kraam!

Nu moet ik toegeven dat wij erg slecht zijn in geld geven. Hoe ver we ons ook proberen te houden van alles dat Nederlands is, het thema ons bin zuunig is zeker op ons van toepassing. Ik ben dan ook niet onverdeeld enthousiast over de fundraise-cultuur in Canada. Maar, met 2 kinderen in het schoolsysteem, is er geen ontkomen meer aan!

De eerste brief die Jura van haar school mee naar huis kreeg, repte al over de Terry Fox run. Nooit van gehoord... Maar, aangezien er gerept werd in dezelfde brief over "meer informatie over hoe te sponsoren volgt nog", was het mij al rap duidelijk dat het om een fundraising zou gaan. Ik besloot kort te googlen en las dat de Terry Fox run en sponsorloop op (lagere) scholen was om geld op te halen voor het kankeronderzoek. Terry Fox was kennelijk een of andere knakker die daar iets mee van doen had...dacht ik toen.

Ondertussen, bleek dat een van Menno zijn collega's een team opgezet had voor de jaarlijkse borstkankerloop. De loop gaat dwars door Vancouver en bestaat uit een 1km loop voor kinderen en herstellende kankerpatienten (en soit, voor kneuzen zoals ik ;-) ) en 5km daadwerkelijk hardlopen. Omdat ik weer begonnen ben met hardlopen, en omdat ik de collega van Menno erg waardeer, overwoog ik om me ook in te schrijven. Toen ik hoorde dat de naam van het team "The Scientits" was, kon ik natuurlijk niet meer weigeren!

Inschrijven kon voor het luttele bedrag van $40 per persoon, maar dan had je ook wel een officieel Tietenschappers-T-shirt! Na inschrijving bleek dat Jura, Nori en Eluin zich gratis in konden schrijven. Dus dat hebben we meteen gedaan en ook bedacht hoe we zouden lopen. In eerste instantie zou ik de 5km lopen (hijghijg) en zou Menno met de meiden het 1km parcours lopen. Maar toen liet Jura zich plots van een heel andere kant zien!

Inmiddels was de brief van school binnengekomen met de additionele informatie over de Terry Fox run. Een sponsorformulier, met op de achterkant een kort verhaal over Terry. En toen was het aan mij om het schaamrood op mijn kaken te krijgen. Het blijkt namelijk niet zomaar een knakker te zijn. Terry Fox was een jongen van 20 die na een aanrijding last van zijn been blijft houden. Een paar maanden later wordt botkanker bij het gediagnosticeerd en verliest hij zijn been. Met zijn nieuwe prothese, begint hij al vrij snel met hardlopen. Omdat hij zich realiseert hoezeer het vinden van een remedie tegen kanker samenhangt met het hebben van geld, besluit hij de grootste "fundraiser" in de historie van Canada op te zetten.

Hij doopt zijn prothesevoet in de Atlantische Oceaan op het meest oostelijke punt van Canada. Zijn plan is om iedere dag een marathon te rennen en zo het meest westelijke punt van Canada te bereiken. In eerste instantie, krijgt zijn loop weinig aandacht. Maar, naarmate hij in dichter bevolkt gebied komt, groeit zijn bekendheid en het saldo van de bankrekening. Halverwege zijn tocht, moet hij echter afgevoerd worden naar het ziekenhuis. De kanker is terug, en hoe... Een paar maanden na het beeindigen van zijn loop, sterft hij aan de gevolgen van zijn ziekte.

Goed, stelt u zich even voor hoe ik dit verhaal aan Jura, mejuffrouw Snif, moet vertellen. Er zit niets anders op dan het hele verhaal vertellen. Gelukkig komt mijn beste vriend van de middelbare school die week bij ons op bezoek. Hij wijst mij erop dat mijn favoriete schrijver, een Vancouveriaan wiens boeken er voor gezorgd hebben dat we naar Vancouver zijn vertrokken, een boek over Terry heeft geschreven. Als cadeau voor ons verblijf bij ons, geeft hij ons het boek.

Jura verslindt het boek! Er staan veel foto's in en het helpt haar om een beeld te krijgen bij het verhaal. Ik vertel keer op keer wat er gebeurt is en beantwoordt de meest moeilijke vragen ("Deed Terry zijn nepbeen af voor hij ging slapen, of niet?"). En natuurlijk leggen we samen ook de link naar mensen in onze omgeving die kanker hebben gekregen. Gelukkig voor ons, zijn de meest recente gevallen onder onze dierbaren succesverhalen. Maar we realiseren ons des te meer hoe rijk we zijn met een gezond gezin.

De dag van de Terry Fox run breekt aan. Met Nori en Eluin ga ik naar Jura haar school om haar aan te moedigen. Eerst wordt er een film vertoont in de aula over het leven van Terry Fox. Halverwege de film, realiseer ik me dat ik Jura niet meer kan zien. Ik buig me voorover en zie mijn prutske met haar vingers in haar oren zitten, haar blik op het plafond. Als ik haar vraag wat er was, antwoordt ze dat ze wist dat ze gingen vertellen in de film dat hij doodging. En dat ze, als ze dat hoorde, zou gaan huilen...

Vervolgens lopen we naar de atletiekbaan die naast de school ligt. Het weer is prachtig en de rennende kinderen zorgen voor grote stofwolken. Uit de stofwolken komt echter steeds 1 klein meisje rennend tevoorschijn. Mijn kind...rennend!!! Het is echt waar. Het ziet er niet uit, ze heeft duidelijk mijn stijl van lopen, maar kennelijk toch de duurloopgenen van de familie Oudhoff! Als een soort dieseltreintje tuft ze haar rondjes over de baan.

Daags daarna is de borstkankerloop. We besluiten eigenwijs te zijn en met zijn vijven deel te nemen aan de 5km loop. Eluin ligt onderin de dubbele wagen, Nori en Jura kunnen om beurten bovenop het zitje en Menno en ik rennen, 1 achter de wagen, 1 met een kind aan zijn hand. De eerste paar meters zijn een ramp. Eluin krijst onderin de wagen en het is erg druk. Dan zie ik dat we een stuk af kunnen snijden en ik overtuig Menno dat dit best een goed idee is. Daar is het een stuk rustiger en door het gehobbel van de wagen valt Eluin snel in slaap. Nori zit liever dan dat ze rent, dus Jura rent het leeuwendeel! Af en toe rust ze even uit in de wagen, maar bij elkaar rent ze toch ruim 3km. Wat ben ik trots!

(ook al sta je op zondag om 7.00 uur al naast je bed, kennelijk heeft Nori altijd energie voor gekke bekken! dit is op weg naar de start, de halve skytrain zat vol met lopers)

(hijghijgpufpuf...)

(...we hebben het gehaald!)

Eenmaal over de finish, realiseer ik me wat een bijzonder evenement dit is. Iedereen rent voor iemand. Sommigen om een ziek familielid een hart onder de riem te steken, anderen ter nagedachtenis aan wie ze verloren hebben. Weer anderen rennen puur om geld in te zamelen. Als iedereen binnen is, worden de "survivors" gehuldigd, vrouwen die in het afgelopen jaar de strijd met kanker aan hebben moeten gaan. Daar staat mevrouw Snif langs de kant...en ik ben duidelijk niet de enige.

En weet je, na deze ervaringen, vind ik dat fundraisen helemaal zo gek nog niet! Wie weet, ga ik bij de volgende sponsorloop ook wel actief "sponsoren" :-)

(uitrusten in de limousine)

(en de broodnodige hydratatie-beloning...chocolade-kokosnoot-milkshake, een door de dames zelfgekozen combinatie. LEKKERRRRRRRRR)

Running for a cause; Terry Fox

Or; Lessons in Canadianism part 1

Okay. So, we are from the Netherlands. And one of our infamous Dutch traits is that we tend to be cheap. In my case it is fair to say that I am Mrs Cheap and married to Mr. Stingy. Thus, it comes as no surprise that we are not too smitten with the Canadian tradition of fundraising. 

Aside from a preschool fundraiser involving family pictures taken by a professional photographer (suggested donation $20...really?!), our first year in Canada was relatively, erm, cheap. But this school year started off at a different level. It started with an announcement in the school calendar at Jura's school that they would participate in the Terry Fox run. I had no clue about Terry Fox...not yet. But that changed pretty quickly. Two weeks before the run, Jura got home with a leaflet about the Terry Fox run. On one side of the page it told the story of Terry Fox. On the other side, it had the dreaded fundraising form, where you could fill in who was paying what amount to help the cause.

It was this side of the page that propelled me back in time to the first, and only, time I participated in a fundraising run. We are talking 1985-ish in a small, Dutch town. The elementary school I went to, wanted to upgrade the "fort" in their playground. I say fort-in-their-playground, but actually the fort was the playground. Apparently in the 1980's having a round fort constructed out of railway-beams that allowed the boys to live out their war-playing-fantasies was the ultimate schoolyard design. Us girls just played "bird" in the bushes, trying to stay out of range of the boys with their acorn-loaded catapults. 

But, as it turned out, the fort needed replacement and for that, the school needed money. So they decided to organise a fundraising run. All the kids brought home the same kind of sheets Jura came home with. And all kids harassed their parents, grandparents, neighbours and friends into sponsoring them for their run. I should mention at this point that I was never one for running. The set-up of the run was that the kids would run on a track around the school grounds and they would get a certain amount of money for every time they completed a round on that track. The usual amount was 0,10 or 0,25 guilders (oh boy, talking about our old money makes me feel so, well, old!). 

However, when it was time to do the run, it turned out that the track was not set-up around the school grounds, as was intended. No siree! Apparently one Scrooge-like teacher had had a cunning plan...so instead they put the track around the old school fort. Basically reducing the length of the track to 1/10th of the original track. Even for someone with my abilities, raising money this way was a breeze! I can still picture the veins popping up in necks of the grandparents who saw their puppies run 100 rounds around the track, thus setting them up for a 25 guilder payment! Luckily for my grandparents, I ran 4.5 rounds, thought I spotted a weakened fledgling in the bushes and spent the rest of the run trying to catch the poor bird to take it home. 

Back to our present time with my own daughter running for a cause. The story on the other side of the leaflet spiked my interest in this Terry Fox person. Even more so, it was the kind of story that I knew would keep Jura awake at night and busy during the day, pondering the more obscure aspects of Terry's life and actions. Preparing myself for questions along the lines of: "Did Terry Fox take his leg off when he slept?" and "Did his mom go with him every time he had to go to the hospital", I decided to google him. And, with every page on Terry Fox that I opened, my respect for Terry Fox and amazement at what he has done grew...

In the week leading up to the run, my very best highschool friend came to visit me in Vancouver. During the 47.5 hours he was in Vancouver, I tried my best to show him what our life in Vancouver was like. However, it was so nice to see him that I feel we mainly spent our time in Tim Horton's or equivalent, sipping on tea/lattes and getting up to date on eachother's lives. As long as I have known him, he has been my literary and musical mentor, i.e. he introduced me to basically every good book and good song I know. He was also the one to introduce me to Douglas Coupland. For those of you whom I have not yet bored senseless with this story; Douglas Coupland is a writer from Vancouver. He is also my favourite writer. Even more so, it was the way Mr. Coupland wrote about Vancouver, that made us decide to try and find a job for Menno in Vancouver so we could live in Doug's city. 

It goes without saying that it was this very same friend who pointed out that my favourite writer had written a book on my most current subject of interest. It took one trip to Chapter's to find it and one really great friend to give it to us as a present (Florian, you rock!). Of course, when we got home, Jura snatched the book and devoured it... 

The next day was Terry Fox day. Of course, the parents were allowed to watch the kids run. By that time, I had read quite a bit in the, beautiful, book on Terry Fox. And I had cried a wee bit already for this courageous guy. I found myself thinking that with a person this inspiring, I could understand where the tradition for fundraising comes from. Yet, I could also not help but feel slightly gigglish when thinking of my little girl running around a track for half an hour. I mean, it's not as if she is known for her physical abilities ;-) 

The Terry Fox run at Jura's school started with an assembly at the auditorium. There is this thing about elementary school kids and assemblies that gets me teary-eyed just by thinking about it. So imagine me standing in this auditorium, with Eluin sleeping in the wrap and Nori next to me, watching my daughter sing the Canadian national anthem. Cue tears. But, it got worse. To educate the kids, they showed a short movie about the life of Terry Fox. Just as the movie was reaching the part of Terry falling ill again, I looked for Jura in the crowd...and saw her sitting crosslegged, with her fingers in her ears, looking at her socks. Cue second bout of tears. When I asked her later why she had plugged her ears, she told me she knew they were going to tell that he got ill again and died. And that would make her too sad and she didn't want to cry in school.

Outside it was gorgeous. The sun was shining, the leaves on the trees already started to colour. The kids running around the track were kicking up great clouds of dust. No matter how fast or slow they went, everybody had fun. 

And all of a sudden I felt amazed. Amazed by this country that is still so young. A country that nevertheless has it's heroes. And is teaching their kids about these heroes, engaging them in actively remembering and honouring them. And I felt proud. Proud to be a part of this. Proud to see my daughter running and knowing that she will never forget about Terry Fox. And proud of the $20 we put in the envelop for Jura to take to school. See, we can change. We can be generous too. Apparently it's all about the cause... 

The art of bussing

Even though we have lived in Vancouver for a year and a half now, certain things remain Canadian and exotic. One of the most iconic “things” being the school bus. This “thing” is not a common sight in the Netherlands. Kids only take buses to school if they need to go to specific educational institutions. I.e. either schools that are strongly religious or specialized in children with disabilities or educational problems. To us the school bus is quintessential Northern American. The yellow thing you see in Hollywood-coming-of-age-movies. It’s a thing we used to see only on television. BUT, since we moved here, the school bus is now also the big, yellow, growling thing that stops en leaves at 8.30 and 3.30.

Back home, my dad drives a yellow van. Not as big as a school bus…but a yellow bus nonetheless! So, the first month we lived here, Jura and Nori would cheer: “The yellow bus! It’s opa!!!” That soon wore off, though, as opa never got out of the bus.

However, ever since Jura got the news that she would be bussing to school, the anticipation for her first school bus trip rose with every time it stopped in front of our house. Only 55 more nights…and she would be riding it!

Last week, Jura was finally allowed to board the yellow busmarine. Unfortunately, it took only 3 days for us to realize that bussing is not in our DNA. And, if it is not in your DNA, you can try to bland in with the locals as much as you want…but you will fail…big time. Now before all of you get anxious, Jura is still with us!

The night before the big adventure, I consulted the near-unintelligible busschedule on the internet. Most confusing was the fact that TWO buses depart for Jura’s school from our busstop. One (Dominic’s bus) goes directly, one goes via the newly built Wesbrook village on campus. Jura needs to board the direct one. The first morning, we succeeded in getting her on the right bus. So far, so good. However, on the way back, she had boarded the other bus. Not a problem, because she arrived at our busstop just fine. Apparently, it does not matter which bus you board on the way back…or so we thought…

Thursday morning it was obviously a breeze for us experienced bus-parents to get Jura on Dominic’s bus. On Thursday afternoon, Nori, Eluin and I are getting ready to pick up big sister from the busstop. After picking her up, we need to go to the audiology centre, because all three of them are participating in a research project for new hearing aids. So, we take a little longer then planned and slightly stressed I was ushering Nori out the door, when the phone rang

“Hi, this is Acadia Road Elementary School, is this Jura’s mom?”

% insert severe heart-palpitations here %

“Yes, it is…”
“Well, Jura is here in the office with me, because she has not been picked up today”
“That’s right, she was supposed to take the bus home”

“Aaahhhhh…well, she didn’t, sorry about that. Could you come pick her up?”

After rushing to school, we found an exhilarated Jura in the principal’s office. She got to spend 20 whole minutes alone with her teacher, woohooo! Combining the teacher’s and Jura’s story, I now think this is what happened; Jura was in line for the bus. A little boy ahead of her in line, all of a sudden realized that he should not be on the bus. Of course lil’ Florence Nightingale decided to help the boy. The teacher who was supervising the bus line, asked a colleague to take the boy and Jura to the office. When I asked Jura why she had not told the teacher that she should be the bus, our little authority-lover said: “Well mom, if the teacher tells me to go with another teacher, then that’s what I’m going to do.”  

On Friday morning we had positively drilled Jura that she should take the bus in the morning and the afternoon. A little worried, we waved her off. On Friday afternoon, Dominic’s bus was the first to arrive…No Jura. I walked in the bus to see if she was there, but still…No Jura. So I asked Dominic where she could be. He walkie-talkied the driver of the other bus to find out where Jura was. I frown flickered across his brow, before he turned to me, all composed, and told me that Jura might have gotten off the bus at the new campus village. But they had never lost one so far! Some kids might have taken a little longer to get home, but they had never lost one. How very, very reassuring!

Truth be told, I was not feeling all that anxious at that moment. Not because I am coldhearted, but because I realized at that moment, that all I could do was wait. With Nori and Eluin in tow, it would take me a while to navigate to the other bus stop. Plus, there was still a pretty reasonable chance that she was on the second bus. Also, I relied quite heavily for my peace of mind on the instincts of the parents waiting at the other bus stop. I figured they would realize something was wrong when they saw my cute little buttercup, all forlornly at the curb…And, if that did not turn out to be the case, I prayed that Jura would one time use her lack of shyness to her advantage, rather then to my embarrassment…

…the Asian lady beside me, however, was losing it…big time! She kept asking if I knew where my girl was. And that made Nori realize that something was wrong. The next two buses to arrive were buses from the other school that kids from our campus go to. Nori got more and more distressed by the obvious lack of Jura. Finally the second bus from Jura’s school arrived. But after the last kid came out…still no Jura!

Okay, this was it. My patience and calm reached their end within 0.3 and I sprinted up the bus steps to see if she was really, well, not there. I look around and, lo and behold, there was our little smurf. Looking out the window, eyes on screensaver, completely oblivious of the fact that she was at her bus stop. I call out her name and wake her from her reverie. “Mom! What are you doing here?” she exclaims. Well, guess what honey, this is your bus stop, right in front of our house, and you need to get off!

I would like to say that everything quieted down in the second week. That we have got the hang of it now. Alas, today I heard Dominic is heading for Australia to visit family. And that they hope to have the same substitute driver, but that he could not guarantee it. Oh boy…

Er was eens...een schoolbus...

Na ruim anderhalf jaar Vancouver, begint Osoyoos Crescent steeds meer te voelen als ons huis. En Canada steeds meer als ons land. Inmiddels kennen we de weg, weten we bijna wanneer welke feestdag valt en zijn we gewend aan het altijd kunnen oversteken als we bij een zebrapad staan.

Het zou ook simpelweg te vermoeiend zijn om al het "nieuws" in dit land nieuw te laten blijven. Het constant schakelen tussen Nederlands en Engels valt ons al niet meer op. Sterker nog, ik hoorde laatst in een Britse televisieserie een Canadese acteur en heel even dacht ik dat hij Nederlands sprak en men vergeten was ondertiteling te verzorgen. Grappig hoe je gehoor veranderd, want vroeger klonk de Noord-Amerikaan in een Britse serie natuurlijk "buitenlands".

Er zijn echter nog steeds dingen die onverminderd Canadees en exotisch zijn voor ons. En een van de meest iconische voorbeelden hiervan is de schoolbus. In Nederland een onbekend gegeven, tenzij je om redenen van levensovertuiging of onderwijsproblematiek met een taxibusje naar school gaat. De schoolbus is uiterst Noord-Amerikaans. Het is een beeld uit Hollywoodfilms. Uit series, nou ja, van de televisie dus. Maar inmiddels is de schoolbus ook het grote, gele, ronkende vehikel dat sinds we hier wonen iedere dag voor ons huis in rotten van vier arriveert en vertrekt. Een klok heb je niet nodig, wij leven hier op de schoolbus. 's Ochtends om half 9 en 's middags om half vier.

Omdat de bus voor ons huis stopt, hebben Jura en Nori vanaf hun eerste ontbijt de schoolbus gezien. Toen we net in Canada woonden, werd de schoolbus met veel gejoel ontvangen! Kort voordat we naar Canada vertrokken, zijn we met de grote, gele bus van opa Blauw op wintersportvakantie gegaan. En dus wilden Jura en Nori vaak kijken of opa Blauw misschien ook de chauffeur van deze bus was. Jura was de eerste die deze illusie liet varen, maar voor Nori heeft het zeker een half jaar geduurd voordat ze niet meer riep: "De schoolbus!!!... Van opa Blauw!!!"

Vorige week was het dan zo ver. Jura kon eindelijk met de bus naar school! Helaas bleek na 3 dagen dat de schoolbus niet in ons DNA zit...lees en huiver! N.B. Aan alle bezorgde oma's, het komt goed!

Op woensdag ging Jura voor het eerst met Dominic, de buschauffeur, mee op pad. De avond tevoren boog ik mij over het onbegrijpelijke bus-route-schema wat pas die avond beschikbaar was gekomen. Grootste punt van verwarring? Er rijden vanaf de busstop voor ons huis 2 bussen naar Jura haar school. De ene, die van Jura, gaat rechtstreeks. De andere, welke gedeeld wordt met een andere lagere school, rijdt eerst langs een nieuw aangelegde wijk hier op de campus. Eigenlijk mogen bij onze halte geen kinderen van Jura's school in de tweede bus stappen, want dan komt de bus mogelijk plaatsen tekort in de nieuwe wijk...

...Afijn...

Woensdagochtend stapt Jura vrolijk in de bus van Dominic!  Woensdagmiddag staan Nori, Eluin en ik klaar bij de bushalte. Nori rijdt vrolijk rondjes op haar step. De bus van Dominic stopt... Geen Jura! Even later stopt de andere bus en daar kwam een stuiterende Jura uit. So far, so good, kennelijk maakt het op de terugweg niet uit welke bus je neemt...dachten we.

Donderdagochtend stapt Jura weer vrolijk in de bus van Dominic. Donderdagmiddag staan Nori, Eluin en ik op het punt om het huis te verlaten, als de telefoon gaat:
"Hallo, dit is Acadia Road Elementary School, spreek ik met de moeder van Jura?"
"Spreekt u mee"
"Euhm, Jura zit nu in het kantoortje hier, want ze is niet opgehaald vandaag"
"Nee, dat klopt, ze zou met de bus naar huis komen"
"Oh.........tsja, dat is dus misgegaan"

Na de verhalen van de juf en Jura te hebben samengevoegd, kwam ik tot de volgende reconstructie. Jura stond keurig in de rij om met de bus te gaan. Een paar kindjes voor haar staat een jongetje dat zich plots realiseert dat hij helemaal niet met de bus gaat! Hij raakt een beetje in paniek en Florence Nightingale loopt natuurlijk naar het jongetje toe om hem te troosten. Vervolgens neemt de bus-juf aan dat Jura ook per abuis in de rij stond. Ze roept een collega en vraagt haar het jongetje en Jura mee te nemen. Op mijn vraag waarom Jura toen niet gezegd heeft dat zij wel met de bus gaat, was het antwoord van mijn plichtsgetrouwe beambte: "Als de juf zegt dat ik met een andere juf mee moet lopen, dan doe ik dat!"


Zucht...

Vrijdagochtend hebben we Jura duidelijk uitgelegd dat ze op de heen- en de terugweg met de bus zou reizen. Dat ze, als de juf of iemand anders dacht dat ze niet met de bus zou gaan, ze daar tegenin mocht gaan. Haar buskaartje, dat voorheen in haar etui zat, hebben we aan een adreslabel getapet en aan haar tas gehangen. Het mocht allemaal niet baten.

Vrijdagmiddag staan Nori, Eluin en ik weer bij de bushalte. Nori stept weer vrolijk haar rondjes. De bus van Dominic arriveert en de kinderen stromen in grote getale uit de bus om in hun ouders' armen gesloten te worden. Maar...geen Jura. Nori stept ondertussen nog steeds haar rondjes. Ik loop de bus in en vraag Dominic of Jura nog in de bus zit. Geen Jura... Dominic knipoogt naar me en zegt dat hij even met de andere chauffeur zal overleggen. Hij walkie-talkiet de andere buschauffeur en vraagt naar Jura. Hij fronst even en zegt dan dat hij naar hem toe komt. Vervolgens kijkt hij weer naar mij en vertelt mij dat Jura waarschijnlijk bij de bushalte in de nieuwe wijk is uitgestapt. Maar, zo voegt hij er geruststellend aan toe: "We zijn er nog nooit eentje kwijtgeraakt, mevrouw. Soms doen kinderen er wat langer over om thuis te komen, maar we zijn er nog nooit een kwijtgeraakt"

Ik spreek met Dominic af dat ik bij de bushalte op de tweede bus wacht. Hij rijdt naar de nieuwe wijk toe en kijkt of daar nog een verloren meisje bij de halte staat. Ondertussen heeft Nori in de gaten dat Jura er nog niet is. De volgende twee bussen, die kinderen van andere scholen thuisbrengen, bevatten natuurlijk ook geen Jura. Langzaamaan vindt Nori het niet meer leuk. Dwangneurotisch stept ze haar rondjes... Een Japanse dame naast me heeft het ook te kwaad: "Weet u dan waar uw kind nu is? En waar moet u haar dan ophalen? Maar waar is ze dan uitgestapt?"

Zelf denk ik dat Jura gewoon in de andere bus zit. Desalniettemin slaak ik een zucht van verlichting als die bus eindelijk de hoek om draait. Er komen nog een paar kinderen uit de bus, maar nog steeds geen Jura. Met de schrik om mijn hart loop ik de schoolbus in...



...en daar zit ze, onze opperdruif! Met haar rugzak op schoot en haar blik op oneindig staart ze uit het raam. Als ze haar naam hoort, kijkt ze op en roept verrast: "Mama! Je bent hier!". Ik wijs haar erop dat dit haar halte is en dat ze uit moet stappen. En dat ze zelf ook goed op moet letten waar haar halte is. Dat ze het makkelijk kan zien, want dat we VOOR ONS HUIS STAAN! Haar antwoord: "Goh, ja, je hebt gelijk! Ik zat de andere kant op te kijken en ik herkende het niet, maar nu ik die kant op kijk...daar is ons huis!"

Heel diepe zucht... Gelukkig gaan onze buurmeisjes met dezelfde bus naar dezelfde school. De oudste is 10 en is door mij recent omgekocht met een reep chocolade om te zorgen dat Jura op het Juiste Moment op de Juiste Bus stapt :-)

Na alle avonturen zijn we nog maar even naar de speeltuin gegaan.

Eerst de rest van je snack eten...

En dan kijken naar Nori's Nieuwste Stunts! 

First day of school...deel II

Na de eerste week gradual-kindergarten-entry, begon afgelopen maandag fase II; Nori gaat ook naar school! En ook haar school heeft natuurlijk een gradual entry systeem...tsjonge jonge wat een geren en gevlieg is het de afgelopen dagen geweest! 

Gelukkig gaan onze twee buurmeisjes naar dezelfde school als Jura. En heeft onze buurman een grote auto en een goed hart! Jura en Menno konden dus iedere ochtend met de buurman meerijden naar school. Dat scheelde al een stuk, want zo was Jura in ieder geval iedere ochtend op tijd op school. Restte mij alleen nog de taak om Nori in goede staat op school af te leveren. Een ogenschijnlijk makkelijke taak. Ware het niet dat verandering en Nori nu niet bepaald een gouden combinatie is. 

Vanaf het moment dat Jura afscheid genomen heeft van haar preschool, was Lluvia voor Nori haar school. Iedere keer als we langs het schooltje liepen vertelde Nori trots dat het nu niet meer Jura haar school was, maar haar school! En ook Nori speelde vanaf onze terugkomst uit Nederland iedere ochtend "eerste schooldag". Aan haar zin om naar school te gaan, kon het dus niet liggen. Maar ik denk dat Nori zich niet gerealiseerd had, dat als zij naar Lluvia zou gaan, Jura ook echt naar een andere school zou gaan...of nou ja, *dat* wist ze wel, maar in haar hoofd had ze nog niet de link gelegd dat Jura dan niet meer bij haar in de buurt zou zijn. Tenminste, dat denk ik dat het probleem was...maar misschien heeft ze wel gewoon een hekel aan september, of had ik de verkeerde sokken aan, of was Eluin te mopperig.

Hoe het ook zij, de ochtenden voordat Nori daadwerkelijk op school was, waren een oefening in motiverende gesprekstheorie. Waar Jura vrolijk wakker werd en kwebbelend aan tafel zat, mokte en mopperde Nori zich de ochtend door. Haar beker melk stond niet op de goede plek en was niet de goede kleur. Eluin zat verkeerd in haar kinderstoel. Ik snapte niet wat ze bedoelde, nog voor ze uberhaupt iets gezegd had. En als Menno en Jura eenmaal de deur uit waren, dan was het helemaal over met de pret.

Er is natuurlijk ook geen snars aan, kleine zus zijn. Alles wat jij mee wil maken, heeft je zus al meegemaakt en samen met jouw eerste keer valt altijd een nog-eerdere-eerste keer van je zus...tenminste, zo voelt het. En hoezeer Menno en ik, en Jura niet te vergeten, ook proberen om Nori haar bijzonderheid en eerste-keer-gevoel te gunnen, kennelijk is het niet genoeg. Want ook nu stond ik weer te foeteren in de gang dat ze nu om naar school te gaan toch @#^$$#@! echt schoenen aan moest! En foeterde Nori net zo hard terug dat ze @#^$$#@! op haar blote voeten naar school zou gaan. Of, zoals ze het zelf in een moment van compromis zoeken omschreef: "Maar maahaaaaaam! IK doe gewoon wat IK wil en JIJ doet gewoon wat JIJ wil!" Zucht... En om het plaatje compleet te maken,  poepte Eluin standaard 3 minuten nadat we weg zouden hebben moeten gaan, met een grote grijns haar broek vol.

Grappig genoeg verdween iedere keer de grote donderwolk boven haar hoofd als sneeuw voor de zon vanaf het moment dat we de deur uit liepen! Zo trots als een pauw liep ze met haar rugzakje op fluitend voor me uit naar school. De eerste dag mocht ik nog bij haar blijven, maar gisteren hing ze haar rugzakje op in haar cubby, liep naar buiten en zwaaide me met guitige twinkeloogjes gedag: "Daaahaaag, mama, vandaag hoef je *niet* meer te blijven! Ik ga lekker spelen!" Mijn stoere, grote, kleine vlinderkind! Met al haar nukken en streken blijft ze mijn hart veroveren. Ze is het levende bewijs dat moederschap echt niet makkelijker wordt omdat je dingen voor een tweede keer doet. Maar samen komen we er wel! 

P.S.

Vandaag was de eerste dag dat Jura met de schoolbus naar school ging. En daar hebben we natuuuuurlijk ook foto's van gemaakt! 

Vol verwachting klopt ons hart...

Netjes wachten op een afstandje van de trottoir-rand

Rustig instappen

En daar gaat ze dan! Tot vanmiddag :-)